راننده

ورزشکار‌بودن از تو آدم دیگری می‌سازد

نویسنده:
خیلی آرام و متین به نظر می‌رسد؛ آرامشی که به خاطر چند دهه فعالیت رزمی به دست آورده، حالا همان چیزی است که دقیقا به آن نیاز دارد...
خیلی آرام و متین به نظر می‌رسد؛ آرامشی که به خاطر چند دهه فعالیت رزمی به دست آورده، حالا همان چیزی است که دقیقا به آن نیاز دارد.  علیرضا شعبانعلی، همکار خوب ما سال‌هاست که در رشته کیوکوشین کاراته فعالیت می‌کند و سابقه حضور در تیم ملی را هم داشته است. او تازگی‌ها در ورزشگاه امام علی‌(ع)‌ شهرستان رودهن یک کلاس رزمی راه انداخته و از همه همکارانی که ساکن این شهرستان یا شرق تهران هستند، دعوت می‌کند تا مجانی در کلاسش ثبت‌نام کنند. شعبانعلی معتقد است که ایرانی‌ها در تمام زمینه‌ها می‌توانند پیشرفت کنند، چراکه انرژی و تمرکز این کار را دارند و در آینده نه‌چندان دور بسیاری از سکوهای جهانی را از آن خود خواهند کرد.
  • از خودتان بگویید، چند سال دارید و در کدام خط کار می‌کنید؟
من 52 ساله هستم و الان در خط جیحون- شمشیری کار می‌کنم. در حال حاضر ساکن پردیس در شرق تهران هستم، توی رودهن و بومهن هم کلاس ورزشی دارم. یک فرزند 20 ساله دارم که به ورزش پارکور می‌پردازد. سال 90 بود که وارد این حرفه شدم. یک دستگاه تاکسی ون خریدم و آمدم توی این خط. قبلش هم توی آژانس کار می‌کردم و چند جا هم کلاس رزمی داشتم. یعنی قبل از اینکه تاکسیران بشوم، عمده فعالیتم ورزشی بود. کلا در زندگی هیچ جا استخدام نبوده‌ام و دوست داشتم که بیشتر وقتم در خدمت خودم باشد تا بتوانم به فعالیت‌هایم بپردازم. الان هم تقریبا روزی 5 ساعت و بیشتر در ساعت‌های بعدازظهر در خط مشغول هستم...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code